نامه ی سیصد و چهل و هفتم

یک گوشت در باشه ... یک گوشت دروازه ...

خیلی قبل ترها ، مثلا وقتی هنوز دانشجوی هیجان زده ی کارشناسی بودم ، خیلی حرف دیگران برایم اهمیت داشت . دلم نمیخواست هیچ کس و هیچ چیز از من بد بگوید ، دلم میخواست همیشه همه ی نظرها و انتقادهای خوب برای من باشد ، همیشه من بهترین باشم ، بهترین لباس های برند را من بپوشم ، بهترین ساعت ، کیف و کفش را من داشته باشم ، بهترین ماشین بین همه ی دخترها و پسرها را من سوار شوم ... بهترین کنفرانسها و پروژه ها را من داشته باشم ، بهترین نمره ها ، تمیزترین جزوه ها ، همه و همه را یک جا با هم میخواستم و از بخت خوب یا بد ، بیشترشان را یک جا داشتم ، هرچند همیشه بودند کسانی که نمره ی فلان درسشان بالاتر می شد و هرچقدر میدویدم و میخواندم به گرد پایشان نمیرسیدم... خلاصه دلم میخواست زیباترین دختر نوزده بیست ساله ی دانشگاه و فامیل من باشم با تمام خودشیفتگی های خاص خودش ... حرف دیگران و قضاوتشان برایم خیلی خیلی مهم بود ... حرفهایی که به مزاجم خوش نمی آمد تا مدتها باعث میشد توی خودم بروم و هی فکرهای الکی و بیخود کنم ... اما کم کم گذشت و بزرگتر شدم ... به قول معروف عقل توی کله ام آمد و پخته تر شدم ... فهمیدم هرچقدر خوب باشی ، نجیب باشی ، سختکوش باشی ، مهربان باشی ، بخواهی همه را دوست داشته باشی ... باز هم کسی هست که از خوبی هایت سو استفاده کند و تورا مورد قضاوت و انتقاد بگیرد و حق داشته باشد از توخوشش نیاید و پشت سرت هی بد بگوید ... کم کم با وارد شدن به دنیای آدم بزرگ ها فهمیدم که هرچقدر سنت بیشتر می شود مهربانی و خوبی های دنیا کم رنگ تر میشود ... و بعد از ازدواج و عروسی و جهیزیه هم که دیگر اصلا نمیشود چیزی گفت ... بعد ازدواج با زیاد شدن مسوولیتت تمام حرفها و حدیث ها و قضاوتها چندبرابر می شود و تو میمانی و حجمی از انتقادها در باب اندام و قیافه ات ، عروسی و جهیزیه ات ، اینکه یک لیوان بیشتر یا کمتر داشتی ، فرشهای خانه ات دستی ست یا ماشینی ... خلاصه گوش من پر شده ازین حرفهای به قول معروف خاله زنکی بی محتوا ... لطفا بیاییم سرمان توی زندگی خودمان بچرخد و بدانیم که زندگی شخصی هر فرد فقط و فقط به خود ان شخص مربوط می شود و ابدا و اصلا به ما ربطی ندارد ... کاش همه ی آدمها این را میفهمیدند ...

+ هیچ کجای دنیای مجازی را به اندازه ی این وبلاگ دوست ندارم :) دوست همیشگی من شده ...