نامه ی سیصد و چهل و چهارم

مَنـــ از زنــدگیِ بی هَمــ می تَرسمـــــ ...

حیف ما نکرده بمیریم ؟! ما که در گوشه ای از این شهر در خانه ی کوچک خود غرق عاشقانه هایمان شدیم . با کسی قهر نیستیم ، کسی با ما قهر نیست . ما که سرمان توی کار خودمان است و کاری به دیگران و زندگی شان نداریم . ما که از سرکار به خانه می آییم ، تمام اتفاق های کار و ترافیک و مردم های عجیب و غریب و حرف ها و نگاه ها و خوب ها و بد ها را پشت در می گذاریم و در را محکم می بندیم و تنها عشق را به خانه می آوریم . ما که برای هم آغوش می شویم و کنار هم آرام می گیریم . ما که سفره ی کوچکمان برای همه جا دارد ، برای اخم ها و غمهایشان ، شادی ها و خوشی هایشان :) واقعا حیف ما نکرده بمیریم عزیزم ؟! ما برای مردن خیلی زودیم ... فقط ای کاش برای دیدن دنیا و زیبایی هایش دیرمان نشده باشد ...